27 września nad ranem oficjalnie powołana zostaje do życia nowa organizacja. Początkowo nie ma nawet nazwy, która powstaje spontanicznie, w czasie zamkniętego spotkania z Tokarzewskiego z grupą kilkunastu wtajemniczonych oficerów.

Na utworzenie formacji – nazwanej Służbą Zwycięstwu Polski – Tokarzewski (który przyjmuje pseudonim “Torwid”) otrzymuje od Rómmla 750 tysięcy złotych. Do tego 350 tysięcy przekazuje ciągle jeszcze urzędujący prezydent stolicy, Stefan Starzyński.

Zgromadzony już pierwszego dnia spory kapitał pozwala na skuteczną budowę siatki kontaktów. Zaczynają krążyć pierwsze tajne dokumenty, powstają zręby największego ruchu oporu w okupowanej przez Niemców Europie.

Wiele wniosła również sama postać dowódcy. Karaszewicz-Tokarzewski słynął z uroku osobistego i umiejętności dogadywania się z różnymi grupami interesów. Bardzo pomocne było również członkostwo i kontakty “Torwida” w PPS-ie. W pierwszym okresie okupacji to socjaliści, dysponujący już wcześniej świetną organizacją terenową, stali się jedną z najbardziej aktywnych sił w walce z Niemcami.

Nie oznacza to, że już wcześniej na obszarze Polski nie działał ruch oporu. Oddziały partyzanckie spontanicznie zakładali mieszkańcy miejsc zajętych przez hitlerowców oraz żołnierze z rozbitych oddziałów. Główną siłą Tokarzewskiego była umiejętność stworzenia ruchu ponad podziałami politycznymi, bardzo wyraźnymi w przedwojennej Polsce.

Pod jednym „szyldem” mogą odnaleźć się wszelkie samorzutnie powstające grupy. Jednoczy je cel – odzyskanie niepodległości. Jej kształt jest kwestią sporną, lecz fakt konieczności walki z wrogiem, łączy niemal wszystkie polskie środowiska.

W pierwszych dniach trwa akcja zbierania z pobojowisk sprzętu, amunicji, materiałów wybuchowych oraz organizowania dla nich bezpiecznych skrytek. Powstają pierwsze komórki konspiracyjne i struktury terenowe.

Już zresztą w swoich skromnych początkach polskie podziemie mogło wsławić się akcją, która prawdopodobnie zmieniłaby bieg historii.

Na mocy układu kapitulacyjnego z Niemcami, władze Warszawy miały zasypać powstałe w czasie oblężenia barykady. W jednej z nich, znajdującej się na skrzyżowaniu Nowego Światu i Alei Jerozolimskich postanowiono ukryć 500 kg materiałów wybuchowych.

Spodziewano się, że na uroczystą defiladę do stolicy podbitego kraju będzie chciał przybyć Adolf Hitler. A to skrzyżowanie, jedno z najważniejszych w mieście, było jednym z pewniejszych punktów przejazdu.